De strijd van een moslim om de islam te verzoenen met homoseksualiteit
Ludovic-Mohamed Zahed (rechts) is volop in het nieuws door als eerste Fransman te trouwen met een andere man in een islamitische religieuze ceremonie. In zijn nieuwe boek vertelt hij het verhaal van zijn unieke reis van geloof en liefde.
De 35-jarige Ludovic-Mohamed Zahed is een intellectueel, een expert op gebied van de Koran en een aidsactivist. Hij heeft ook het voorrecht in Frankrijk de eerste man te zijn die in een islamitische huwelijksceremonie met een man in de echt is verbonden. "Ik ben er zeker van dat als de profeet Mohamed nog leefde, hij homoseksuele koppels zou trouwen." zei Zahed vol vertrouwen aan de zender
FRANCE 24.
Zijn huwelijk in februari, voltrokken door een imam-in-opleiding in de Parijse voorstad Sèvres, heeft Zahed veel aandacht gebracht, ook al is zijn huwelijk niet officieel erkend door de Franse autoriteiten.
Zahed heeft van de verzoening van de islam en homoseksualiteit zijn levenswerk gemaakt. Hij voert deze strijd door middel van zijn homo-groep, Homoseksuele moslims in Frankrijk (HM2F), en door middel van serieus wetenschappelijk onderzoek.
Als student antropologie en psychologie aan de prestigieuze School of Parijs for Advanced Studies (Sociale Wetenschappen) is Zahed momenteel bezig met zijn proefschrift over de islam en homoseksualiteit.
Zijn eerste boek, de Koran en het vlees (Le Coran et la chair, Editions Max Milo), dat op 29 maart in de Franse boekhandels lag, richt de schijnwerpers op deze unieke man.
Het boek vertelt van Zahed's reis over verschillende continenten en van zijn voortdurende confrontaties met aanvallen van vernedering en persoonlijke twijfel, een schrijnend verhaald van problemen die het opgroeien als moslim homo met zich meebrengt.
Leren hoe je een man wordt.
"Homoseksualiteit is geen keuze, en ik zou wel gek zijn om te kiezen om homo te zijn in de sociaal-culturele omgeving waarin ik ben opgegroeid." schrijft Zahed.
Geboren in Algerije in 1977, was hij de tweede van drie kinderen uit een eenvoudig gezin. Toen hij drie jaar oud was, verliet het gezin de Algerijnse hoofdstad Algiers en vestigde zich in Parijs voor een permanent verblijf in Frankrijk, om alleen naar Algerije terug te keren voor korte vakanties.
Zahed zegt dat hij een verlegen en vrouwelijke jongen was, die zich op achtjarige leeftijd realiseerde dat hij “een beetje meisje en een beetje jongen" was. Echter, noch zijn macho vader, noch zijn oudere broer waren bereid om deze dubbele identiteit te accepteren. "Ik heb mijn jeugd doorgebracht met een vader die me voortdurend een mietje noemde, een bangerik, een zeurend kind", schrijft hij. En om hem te leren "een man te zijn", sloeg zijn broer hem regelmatig. Een keer ging het zo ver dat hij zijn neus brak. "Hij schaamde zich voor zijn 'zieke' broer." herinnert Zahed zich.
Wanhopig op zoek naar antwoorden, stortte de tiener zich op de godsdienst en werd hij toegelaten tot een Koranschool in Algerije, geleid door ultra-conservatieve salafistische islamisten. Daar leerde hij een deel van de Koran uit het hoofd te reciteren, bad hij vijf keer per dag en nam hij de aanwijzingen van de leerkrachten strikt in acht.
De spirituele woestijn van Mohamed.
Opnieuw werden zijn manieren door zijn moslimbroeders als te verwijfd gezien en uiteindelijk schopten ze hem uit hun gemeenschap. Op 30 januari 1995, als Algerije in een burgeroorlog is verwikkeld,
verwoest een vrachtwagen vol met explosieven het centrum van Algiers en doodt 42 mensen. De Gewapende Islamitische Groep eiste de aanval op, een gebeurtenis die een keerpunt in het leven van Zahed zal blijken te zijn.
"Die dag heb ik een pijn in mijn buik gevoeld die me deed denken dat ik, zelfs op het meest minimale niveau, iets gemeen heb met die mensen die Algiers aangevallen hebben" schrijft Zahed. De aanval en zijn uitstoting uit de salafistische school betekenen "het begin van een lange spirituele woestijn" voor de auteur, die daarna 15 jaar lang "de islam heftig afwees."
Toen hij op 21-jarige leeftijd naar Frankrijk terugkeerde, bekende hij zijn seksuele geaardheid aan zijn familie. Zijn moeder was gedurende enkele maanden ontroostbaar, maar de reactie van zijn vader verraste hem. "Het is zoals het is," verklaarde de eens zo onbuigzaam man, "ik begrijp het, men moet het accepteren."
Ondanks zijn breuk met de islam verlangde de jonge man nog steeds voor religie en wendde hij zich tot het boeddhisme. "Maar ik realiseerde me dat vrouwenhaat en homofobie overal hetzelfde zijn" vertelde hij aan FRANCE 24, en geleidelijk aan won de islam hem terug.
"Beetje bij beetje begon ik weer te bidden, en toen ging ik op mijn eerste bedevaart naar Mekka, de bron van de islam, om mijn religie terug te winnen," zei hij. "Ik herontdekte een innerlijke vrede die ik sinds mijn kindertijd niet had gekend."
In Frankrijk richtte de HIV-positieve Zehad zijn eerste NGO op, De Kinderen van Aids, waarvoor hij aan een jarenlange reis over de hele wereld begon. "Het hielp me beseffen dat ik een goed mens ben. Ik realiseerde me ook dat ik homo kon zijn en mijn geloof kon praktiseren." In januari 2010 richtte hij zijn tweede organisatie op, HM2F.
"De huidige islamitische ethiek veroordeelt mijn seksuele geaardheid, maar in feite verbiedt niets in de islam of de koran homoseksualiteit." betoogt Zahed. "In feite hebben de moslims homoseksualiteit eeuwenlang niet beschouwd als de hoogste gruwel, zoals ze dat tegenwoordig doen."
Een onrustige vrede
Als het om homoseksualiteit en de islam gaat, is Zahed meedogenloos. "Er is niets in homoseksualiteit dat tegen de natuur in gaat, volgens een interpretatie van de islam. In tegendeel." stelt hij in zijn boek, de Koran en het vlees. Deze gedachte is de strijdvlag die hij ??elke dag bij zich draagt.
Zijn werk met HM2F bracht hem naar internationale bestemmingen, waaronder Zuid-Afrika, waar hij in 2011 deelnam aan een conferentie, georganiseerd door een vereniging zoals die van hemzelf. Daar ontmoette hij Qiyaammudeen Jantjies-Zahed, die net als hij een vrome moslimman was.
Twee maanden later, in juni 2011, besloten Zahed en Jantjies-Zahed om in Zuid-Afrika te trouwen, waar burgerlijke huwelijken van en adoptie door homoseksuele paren legaal zijn. Het echtpaar besloot zich te vestigen in Frankrijk, dat een huwelijk tussen twee mannen niet erkent. Niettemin was het in Frankrijk dat ze hun religieuze verbintenis vierden.
Ondanks het doolhof van administratieve procedures die zijn echtgenoot Jantjies-Zahed nu moet trotseren om in Frankrijk te kunnen blijven, en ondanks de dreig-e-mails en -telefoontjes die hem nog steeds achtervolgen, zegt Zahed dat het allemaal de moeite waard is.
"Ik heb rust gevonden," zegt de man glimlachend. "Ik zou morgen kunnen sterven. Ik heb eindelijk vrede."
OPEN BRIEF
'Nu de emancipatie van de homomoslim nog'. De kop van een artikel in het Parool van
5 april. Een uitspraak van Bob van Schijndel naar aanleiding van het 25 jarig bestaan van het homomonument en de tentoonstelling 'naar vriendschap zulk een mateloos verlangen'.
Beide gaan over emancipatie, van homo's, lesbo's bi's en transgenders. En vooral ook omdat niet elke groep of individu zich in dezelfde fase van uit de kast komen, erkenning, emancipatie en wat dan ook allemaal, bevindt.
De west europese homo is al verder dan bijvoorbeeld de moslimhomo. En daar gaat dat artikel over. Goed deze aandacht, en goed ook dat velen weet hebben van deze verschillen. Alhoewel, iedereen, elke organisatie?
Drie dagen eerder stond ook een artikel in de krant, over de loting van de Canal Parade, een spectaculaire afsluiting van de Gay week, straks, in augustus, en al weer voor de 16de keer.
De loting riep ongenoegen op bij met name organisaties van lesbische vrouwen. 'Het is de consequentie van een loting', riep de directeur van ProGay, mevrouw Hemalaar. Daarin lijkt ze gelijk te hebben, bij loterijen zijn er altijd meer verleizers dan winnaars. Maar,............ de Canal Parade is geen loterij. Het is een hoogtepunt van een belangrijke week van vele activiteiten gericht op belangrijke doelen. En waarbij meer aanmeldingen voor deelname zijn dan mogelijkheden. Belangrijke organisaties krijgen een wildcard, want van die organisaties wil ProGay niet het risico lopen dat ze uitgeloot worden. Organisaties die van groot belang zijn voor de emancipatie, acceptatie en andere mooie doelstellingen. Toch?
De ING-boot en ABN AMRO-boot varen vermoedelijk weer mee met een Wild Card, vanwege hun essentiële bijdrage in de realisatie van het ProGay beleid. En hun financiële relaties varen mee, want Sail Amsterdam is pas over drie jaar. En mogelijk nog meer van zulke organisaties die van belang zijn. En deelname van Flirttation, en Sin, twee vrouwenboten werd overgelaten aan het lot, de derde Onheelz, had wel een wildcard. Eentje lijkt wel genoeg.
En er vaart een Turkse boot mee, ook wel voldoende. Vorig jaar voer een al een Joodse boot mee, dus niet zeuren verder.
Nou, toch nog even. Een pleidooi voor een belangrijke groep. In Amsterdam timmert al jaren een organisatie aan de weg voor Islamitische homo's, transgenders, lesbo's, bi's: Secret Garden.
Gezien de kop van het Parool artikel, zou Secret Garden blindelings, zonder discussie, vanzelfsprekend en gehele overeenkomstig de doelstellingen van ProGay, van harte een wildcard moeten krijgen. Maar nee hoor, uitgeloot.
Net uit de kasten van de Montelbaastoren, hun huisvesting, gekomen, zullen zij vanuit hun toren de Canal Parade vrolijk toejuichen, met de wens dat ze volgend jaar, of het jaar daarop, (als ze nog bestaan want subsidie) ingeloot worden door ProGay.
Teleurstellend? Ja. Terecht? Nee, gezien de kop van het artikel in het Parool en vooral gezien de doelstellingen van ProGay, bij uitstek de organisatie voor emancipatie etc etc etc.
Moving Pink, www.hooffzaak.nl Marianne van Hooff www.w1f.nl Jan van Goor
Sinds de VS- invasie in 2003 werd in Irak gemiddelde een holebi per week vermoord.
Ze stierven in de handen van milities of werden door hun eigen familie gedood. Anwar en Sarah overleefden hun beproevingen ternauwernood. Voor het eerste getuigen ze over hun leven en hun vlucht.
In Irak loert naast het rechte pad de dood
Anwar (21)
Een dag waarop ik niet heb gedanst is een dag waarop ik niet heb geleefd. Ik kan het niet helpen. Sommigen worden high van alcohol of van drugs. Als ik dans, vergeet ik de wereld. Anwar (1988) taxeert de verse bloemen op de tafel van het Roosendaalse café.
Hij zucht frunnikt aan zijn Palestijnse sjaal die hij op betere dagen in een paars kleurbad heeft gestopt.
Zijn jeugd in het Irak van Saddam Hoessein kunnen meevallen. Anwars vader was journalist bij de regeringskrant AL Jumhurya, zijn tante werkte bij de Iraakse nationale bank en zijn oudere broer zat bij de politie. Als Baathisten hadden ze weinig last van voedseltekorten, het medicijnengebrek en de andere restricties waaronder het land gebukt ging sinds de instelling van VN-sancties in augustus 1990. "Maar van die relatieve welstand heb ik zelf nooit genoten", vertelt Anwar, "ik was de verschoppeling van het gezin."
Het had met zijn kinderlijke fantasieën en spelletjes te maken. Anwar hield ervan de kleren van zijn oudere zussen aan te trekken, zijn gezicht op te maken en zichzelf urenlang in de spiegel te bewonderen. "Als zevenjarige droomde ik dat ik Assepoester was." Maar een betrapt jongetje met gestifte lippen en een vrolijk bloesje was wel het laatste wat vader Saleh wou zien. En dus werd er mores geleerd, keer op keer, en het meest nog toen ook het schoolhoofd discreet kwam klagen over Anwars gebrek aan branie en mannelijkheid.
De jongen mocht niet langer met de rest van de familie eten, hij zag zich van zakgeld verstoken en de leuke spullen gingen voortaan zijn broers en zussen. "God weet dat ik geprobeerd heb om anders te zijn, maar dat lukte niet."
"Als mijn nichtje op bezoek kwamen, was ik gelukkig. Een van hen zat op de dansschool, ze was tien jaar ouder dan ik, maar leerde me alles over oriëntaalse dans. Ik was jaloers op haar en beloofde mezelf dat ik op een dag en betere danser zou zijn dan zij."
Op zijn twaalfde schreef Anwar zich in bij een dansacademie. Officieel betrof het een opleiding hiphopdansen, in navolging van zijn oudere broer, wiens talent in de hele buurt werd bewonderd. "Ik was de eerste mannelijke leerling voor de richting Oriëntaalse dans. Bij de inschrijving werd vreemd opgekeken, maar voor mij begon een nieuw leven."
Toen de 300,000 Amerikanen, Britten, Australiërs en Polen in maart 2003 Irak binnenvielen met de smoes dat Saddam Hoessein niet langer ongemoeid kon worden gelaten nu hij over massavernietigingswapens beschikte, viel de wereld van intussen vijftienjarige Anwar aan duigen. De dansenschool ging dicht. Vader kwam erachter dat zijn buikdansende Assepoester hem onsterfelijk belachelijk maakte en hij sloot hem thuis maandenlang op.
Uiteindelijk wist zijn lievelingstante Anwar radeloze ouders ervan te overtuigen dat ze hun geperverteerde kind terug op het rechte pad kon krijgen. Hij mocht een tijdje haar en haar man intrekken. "Het is in die tijd dat ik de transseksuele Mohammed leerde kennen. Met de financiële hulp van de naar Londen gevluchte Ali Hili van Iraqi LGBT was ze een vluchthuis voor homo's en transseksuelen begonnen in een buitenwijk in Bagdad. Het was de enige plek waar we nog terecht konden. Bij de invasie waren alle door homo`s gefrequenteerde cafës en discotheken in het centrum van de stad gebombardeerd of gesloten. En door de volstrekte wetteloosheid die er heerste, konden transseksuelen en er enigszins verwijd uitziende homo's de straat niet meer op. Er begonnen lijsten te circuleren van 'te elimineren geperverteerden'. De wijken werden door de milities gezuiverd en bij het vuil doken de eerste lichaam op, ontdaan van hun geslachtsdelen".
Anwar besloot zelf in het vluchthuis te gaan wonen. "We waren met vijftien, eerst in dat ene huis en om de paar maanden ergens elders, om geen argwaan te wekken in de buurt. Een nieuwe woonst vinden was nooit moeilijk, duizenden huizen stonden leeg. Al wie geld had, verliet Irak meteen na de komst van de Amerikanen. Sommige vluchthuisbewoners deden naai- en borduurwerk dat via een kennis werk verkocht, anderen gingen naar de markt en Mohammed haalde een keer per week in Centraal-Bagdad het
geld op Dar Ali vanuit Londen overmaakte voor ons levensonderhoud. Hij liet zijn baard staan, kwestie van veilig voorbij de controleposten te komen".
Anwars stem stokt. Hij wrijft over het venster van zijn mobieltje. De foto die van Mohammed, een zwaar opgemaakte, mollige vrouw met een te strak zittend kettinkje om haar hals. Niet lang nadat Ayatollah Ali Al-Sistani op 15 maart 2006 een Fatwa had uitgesproken tegen homo's is ze verdwenen. "We vonden haar in het mortuarium. Ze was nauwelijks herkenbaar, met verschrikkelijke brandwonden over haar hele lichaam. Later kwamen we erachter dat ze werd gefouilleerd bij een controlepost van het Bader Corps, de gewapende arm van Sistani's opperste Raad van Islamitische Revolutie. Ze ontdekten haar borsten."
"Ik nam haar werk over en sprak met Ali af dat we het geld niet langer in Bagdad zouden ophalen maar in Noord-Irak, waar je via de door Amerikanen beveiligde luchthavenroute relatief makkelijk kon komen."
"Ondertussen kwamen er steeds meer gruwelberichten. Die en die waren door de Mahdimilitie meegenomen, anderen werden door hun familie omgebracht om de eer van de clan te zuiveren. De angstpsychose was totaal. We voelden ons als ratten in de val. Op de meeste dagen dronken we flessen hoestsiroop, twee, drie soms.
Daar was makkelijk aan te komen en de roes was dezelfde als die van alcohol. Zo kwamen we slaapwandelend de dagen door."
Anwar telt op zijn vinger. Adiba, Saleh, Kadora, Dina, Nahla. Zij vrienden, vermoord ze toen ze zich toch buiten het vluchthuis waagden. Hij staat op, zet een zonnebril op en kijkt weg.
"Het spijt me", fluistert hij. "Kun je een whisky bestellen?"
Of ik het verhaal van de Iraanse lijm ken, vraag hij even later. Het dook voor het eerst op via het Arabische satellietstation Al-Arabiya en werd later bevestigd door zowel de bekende Iraakse feministe Yanar Mohammed van de organisatie voor Vrijheid van vrouwen in Irak (OWFI) als door Human Rights Watch. "Ze hebben Khadora eerder dit jaar op die manier vermoord. Ze 'vergrendelen' eerst haar anus en dienen haar grote hoeveelheid laxatief toe, tot haar organen het begaven."
Anwar begint onbedaarlijk te huilen en loopt naar buiten.
In februari van dit jaar, zo vertelt hij een half uur later, namen ze ook hem te grazen. Leden van het Badr Crops, dat sinds 2006 in de reguliere politie is opgenomen, onderschepten Anwar aan een controlepost en brachten hem naar het detentiecentrum van het ministerie van Binnenlandse zaken.
Drie maanden lang werd hij 'ondervraagd' over het perverse netwerk dat hij zou runnen. Veel viel er niet te vertellen, Ali was met de coördinatoren van de in totaal zes vluchthuizen die zijn organisatie in Bagdad financierde overeengekomen dat niemand zij of hij echte naam zou gebruiken en zelf elkaar nooit ontmoeten. "De details bespaar ik je. Ik kan niet onderworden brengen hoe het voelt. De groepsverkrachtingen, de pijn van de elektroshocks en van het urenlang ondersteboven worden opgehangen, tot het bloed uit de neus druipt... Ik verzeker je dat ik er tot nu medische klachten aan overhoud".
Een keer kreeg Anwar in de cel bezoek van een kennis, die hij een briefje toestopte. "Ze zullen me executeren, ik weet het zeker" Stond erop. Ali heeft toen vanuit Londen geregeld dat er 5.000 dollar werd betaald aan een nachtelijke gevangenisbewaker, die hem vervolgens vrijliet. "Ik vraag me nog altijd af waarom God me heeft willen sparen", zegt Anwar. "Misschien gaf hij mee een voorkeursbehandeling omdat ik zelf zoveel mensen heb geholpen. Mijn vijf medegedetineerden, die de andere vluchthuizen in Bagdad bleken te runnen, zijn allemaal terechtgesteld."
Anwar dook onder op het plattend nabij Bagdad. Vandaar ging het raar Noord-Irak en later naar Beiroet. OP 14 april nam hij het vliegtuig naar Parijs, waar hij politiek asiel aanvroeg. "Maar er was niet de minste omkadering van de Franse overheid. Ik kon een tijd logeren bij een van de mannen van de Egyptische Queen Boataffaire, die politik asiel kreeg. Maar ik wilde van zijn gastvrijheid geen misbruik maken en toen ik hoorde dat paar vrienden in Nederland waren, ben ik hierheen gekomen".
Den Haag deelde Anwar evenwel mee dat hij in Nederland niet in aanmerking komt voor bescherming omdat zijn aanvraag in Frankrijk loopt.
Door: Catherine Vuylsteke (Belgje)
Verhalen uit het Midden-Oosten
Hasanin werd in 1975 geboren in Basra, Irak. Zijn Soennitische, fanatieke en strenge vader was een hardwerkende man die geen tijd had voor het gezin. Hij was de eerste keer getrouwd met een huisvrouw, die alleen meisjes heeft gebaard, vijf meisjes op een rij. De vader was er niet blij mee. Vroeger begroeven vaders hun pasgeboren dochters levend, vanwege de schande en angst om de eer van familie te beschadigen. Tegenwoordig is alles anders, maar toch is het in een paar moslimlanden en culturen nog steeds vervelend om een meisje te krijgen. De vader wilde graag een zoon die zijn naam zou erven en later voor de continuïteit van de familie zou kunnen zorgen. Dus trouwde hij opnieuw, met een heel jong, gecultiveerd en vrijdenkend meisje uit Bagdad, dat de leeftijd van zijn jongste dochter had. De vader had nu twee gezinnen, één in Basra en het andere in Bagdad en hij moest tijd voor beide vrijmaken. Na een jaar huwelijk baarde de jonge vrouw een zoon. De vader was er heel blij mee en hij heeft hem de naam Hasanin gegeven.
De zomer is lang in het Midden-Oosten en duurt ongeveer vier maanden. In die tijd ging Hasanin met zijn vader naar Basra en bracht hij de zomer door met zijn halfzusjes. Met vijf meisjes spelen en leuke dingen doen, was het fijnste wat Hasanin iedere zomer overkwam.
Door de tijd die hij doorbracht met de meisjes in Basra, gedroeg hij zich zoals zij en dat heeft zijn leven veranderd. Hij droeg de kleding van zijn zusjes en maakte zich op.
Toen hij tien jaar oud was begon hij zijn gevoelens voor mannen te ontdekken, maar hij kon er niet met anderen over praten en hij kon ook niets met die gevoelens doen, behalve dan ze onderdrukken en geheimhouden.
In 1994 ging hij naar Amman - Jordanië, om modeontwerper te worden. Hij begon een studie in die richting en werkte als kleermaker om ervaring op te doen. Hij woonde op zichzelf in Amman en had daardoor meer vrijheid om zichzelf te kunnen zijn. In Amman bezocht hij de bekend homo-ontmoetingsplekken, zoals Saha Al Hasjimia en Al Masrah Al Romani, midden in de stad en hij heeft veel vrienden gemaakt en dus veel relaties gehad. Zijn inzichten veranderden en hij dacht nu anders over zichzelf en hij geaccepteerde zijn homoseksualiteit, maar hij moest er voorzichtig mee omgaan, anders zou het zijn dood kunnen worden.
Na 5 jaar studie behaalde hij zijn diploma en had hij voldoende ervaring in de wereld van de couture opgedaan. Hij ging terug naar Bagdad en korte tijd later begon hij zijn eigen zaak. De winkel die hij opende lag midden in de wijk Al Jaderia. Dit was een chique, veilige omgeving die werd bezocht door intellectuelen en open-denkende mensen.
Omdat hij goed en professioneel was in zijn werk en heel mooie maatkleding maakte, werd hij snel populair in de hele wijk en kreeg hij veel cliënten.
Hij had in die tijd geen vaste relatie, maar hij genoot wel van het dagelijkse leven en ging met veel mannen om.
In de zomer van 2002 werd er in Bagdad een congres van Islamitische landen gehouden. De politie, militairen en veiligheiddienst omsingelden de hele stad, om de hoogwaardigheidsbekleders zoals ambassadeurs en ministers te beschermen.
In die week ging Hasanin met zijn vrienden naar Hotel Al-Rachid, dat zich in de green zone bevindt, een goed beschermd en beveiligd gebied, en in een lounge café ontmoette hij de attaché die de staat Senegal vertegenwoordigde. Ze raakten in gesprek en dronken samen thee en er ontstonden leuke en interessante gevoelens tussen de twee jongemannen. De attaché nodigde Hasanin uit om in zijn kamer koffie te komen drinken en ze bedreven de liefde. Het congres duurde een week en Hasanin en de attaché hadden elke dag contact met elkaar. De laatste dag van het congres hebben de twee mannen hun contactgegevens uitgewisseld en elkaar omhelst en afscheid genomen, in de hoop dat ze elkaar binnenkort weer zouden ontmoeten.
De attaché had Bagdad nog niet verlaten of Hasanin werd door de geheime dienst opgepakt.
Er zijn nu tien jaar voorbij en niemand weet waar Hasanin is gebleven. Zijn vrienden zeggen dat hij vermoord is, maar zijn lijk is nooit gevonden. Zijn vader en moeder hebben nooit geprobeerd om hun zoon te zoeken, want ze denken dat Saddam Hussein hem heeft laten vermoorden, omdat hij hem verdacht van spionage.
In Irak verdwijnen veel homoseksuelen en niemand weet iets over hen. Hun families, vrienden en andere dierbaren durven niet naar hen te gaan zoeken, want ze zijn bang dat zij, als ze iets zullen ondernemen, ook zullen verdwijnen en niemand zal weten wat er met hen zal gebeuren.
Eind december 2011 schreef minister Uri Rosenthal van Buitenlandse zaken in een Ambtsbericht, dat de Irakese gemeenschap in het algemeen afwijzend tegenover homoseksualiteit staat, maar dat Irak veilig is voor LHBT'ers. Ook de IRAP, een Amerikaanse mensenrechtenorganisatie, die gelieerd is aan de Yale Universiteit en Human Rights Watch, heeft een uitgebreid rapport geschreven over de situatie van LHBT'ers in Irak, waarin veel waargebeurde en schokkende verhalen staan.
Desondanks heeft het Ambtsbericht geleidt tot ongewenst nieuw asielbeleid, dat op donderdag 29 maart is ingegaan, waardoor Irakese asielzoekers nu teruggezonden kunnen worden. Dit beleid is gebaseerd op een foute politieke beoordeling en zal uiteindelijk herzien moeten worden.
We leven in een wereld waarin gerechtigheid geen ruimte heeft en waar de seksuele minderheden op de een of andere manier slachtoffer worden van schendingen van de mensenrechten.
FRA lanceert EUROPESE LHBT-ENQUÊTE
Vanaf woensdag 28 maart start het grootste LHBT-onderzoek dat ooit in Europa
gehouden is. Dit gebeurt door middel van een grootscheepse enquête die tot
eind juni 2012 via www.lgbtsurvey.eu is in te vullen.
Behalve incidentele nieuwsberichten over de discriminatie van lesbische,
homoseksuele, biseksuele en transgender (LHBT-)mensen, is er in de EU
nauwelijks onderling vergelijkbare informatie verzameld over de dagelijkse
ervaringen van LHBT-mensen in betrekking tot discriminatie. Daarom heeft het
Grondrechtenbureau van Europa (FRA) nu de allereerste online-enquête in de
Europese Unie gemaakt om een juist beeld te krijgen van het leven van
lesbische, homoseksuele, biseksuele en transgender mensen (18 jaar of ouder).
Hiermee probeert ze hun ervaringen in kaart te brengen. De enquête wordt
gehouden in de 27 EU-lidstaten (waaronder Nederland) en Kroatië.
De resultaten van de enquête zullen de agenda voor de komende jaren voor de
gelijke behandeling van LHBT burgers bepalen, onder meer via de ontwikkeling
van richtlijnen voor gelijke behandeling van LHBT's. De enquêteresultaten zullen
nationale en Europese overheden en NGO's in staat stellen hun activiteiten
doelgerichter te maken, met als doel LHBT's te ondersteunen in hun leven en
zich vrij te kunnen uiten in een niet-discriminerende omgeving.
De enquête is volledig anoniem (op geen enkele wijze zullen gegevens van de
deelnemers en hun sessies worden opgeslagen). Het onderzoek wordt uitgevoerd
door Gallup, een professioneel enquête- en adviesbureau.
Naarmate er meer mensen van verschillende achtergrond de enquete invullen,
zullen de resultaten betrouwbaarder worden en zal er meer naar worden
geluisterd. Het is dus van cruciaal belang voor het succes van de enquête dat
deze een brede doelgroep bereikt via deelnemers die de enquête online invullen,
per e-mail doorsturen, deze op sociale media plaatsen, of gewoon door hun
eigen LHBT-vrienden uit te nodigen om deel te nemen.
Jouw ervaring telt! http://on.fb.me/LHBTtelt
http://twitter.com/lhbttelt
Historische roman geeft stem aan lesbische moslims.
Samar Habib's "Rughum & Najda", vandaag gepubliceerd door uitgeverij Oracle, is de eerste roman die het lesbische leven in de Islamitische Gouden Eeuw beschrijft.
Los Angeles, California - "Rughum & Najda" speelt zich af in het Bagdad van de negende eeuw, middenin de Islamitische Gouden Eeuw. De roman, die met historische precisie de opulente paleizen van de Abbessijnse dynastie laat herleven, zo werkelijk, dat je de wierook kunt ruiken en het eten aan de banketten van de Kalief kunt proeven, gaat over de twee vrouwen uit de titel: Rughum, een devote moslimvrouw, in wie geleidelijk een gepassioneerde liefde ontwaakt voor Najda, een vrouw die zich bekwaamd heeft in de wereld van magie.
De auteur is iemand die zich heeft gekwalificeerd voor dit werk. "Ik ben een historica gespecialiseerd in de Arabische geschiedenis en beschavingen en in mijn onderzoek richt ik mij in het bijzonder op de levens van homoseksuele vrouwen in de Middeleeuwen en de oudheid," zegt Habib.
Enige jaren geleden publiceerde zij een nonfictie boek over dit onderwerp, maar het gemis aan een fictieve verhaallijn over dit onderwerp viel haar op.
"Tot voor kort bestond er geen ficto-historische roman over gelijkgeslachtelijke liefde tussen vrouwen die plaatsvindt gedurende het gouden tijdperk van de Islam," vertelt ze, er aan toevoegend dat ze het verhaal baseert "op zeer nauwkeurig onderzoek en werkelijkheidsgetrouwe verhaallijnen."
Deze roman maakt deel uit van een serie verschillenden boeken die de uitgever voor dit jaar heeft gepland met als thematiek de Moslim en Arabische LGBT gemeenschap, waaronder Rahal Eks' tweede memoire, "Hussein & de Nomade," die het leven van de schrijver in Marokko in de jaren negentig van de vorige eeuw volgt; Ayub Sudiro's "Tangram," een roman die de Indonesische houdingen tegenover homoseksualiteit beziet; en Afdhere Jama's "Queer Jihad," een kroniek die laat zien hoe LGBT moslims hun stemmen verheffen in hun gemeenschappen.
"We willen veiligstellen dat deze soort literatuur beschikbaar komt," zegt Leila Hosseini, hoofd van de boekensectie van het bedrijf. "Het is een zeer ongelukkige situatie dat we in een wereld leven waarin LGBT moslims hun rechten worden ontzegd, maar we geloven dat literatuur een goed middel is om de wereld te veranderen."
Het boek is beschikbaar via meerdere distributeurs over de hele wereld, waaronder Ingram and Baker & Taylor, en de uitgever, die de wereldwijde rechten bezit, is druk in onderhandeling over vertaling in andere talen.
Meer informatie over het boek:
Paperback, 244 pagina's, 9 x 6 x 0.6 inches
Uitgever: Oracle Releasing (Maart 25, 2012)
Taal: Engels
ISBN-10: 0983716110
ISBN-13: 978-0983716112
Voor meer informatie kun je contact opnemen met:
Oracle Releasing
E-mail: [email protected]
Telefoon: + 1 310 861 1692
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Maarmar Metmati "Tariq Ramadan"
Abdellah Taia "Hartsvrienden"
Perihan Magden "Ali & Ramazan"
Perihan Magden "Twee meisjes"
Meer boeken en video's ga naar: www.vrolijkboekhandel.nu
Abu Nuwas, getekend door Khalil Gibran,
al-Funun 2, no. 1 (Juni 1916)
Eens hield ik van een jongen
die van mij hield, we waren zo gelukkig
dat ik geen tel aan hem twijfelde
wanneer hij weg was
& vice versa
En als het gebeurde dat ik van hem een tongzoen wou
temidden van een menigte mensen
zoende hij mij gewoon & en geen starende blik
hield hem ervan af
mijn wens te vervullen
Ik ben verliefd op twee voorproevers tegelijk
maar speciaal op de kleinste van beiden
die zonder hemd rondrent
en wiens krullen als schorpioenen ontsnappen
van onderuit zijn kaffiya, en die glimlachend aandringt
om meer & meer te drinken,
die heel dichtbij mij
stil vooroverbuigt wanneer hij uitschenkt
zodat ik het parfum in zijn haar kan ruiken
Zoon van Sayyar, zingende jongen,
(allang een ster voor mij)
ik kan op dit moment niets bedenken
dat jouw schoonheid evenaart
Mijn verbeelding zoekt in gedichten voor jou
maar mijn tong laat me in de steek
alsof je iets bent
dat alle betekenissen voor mij heeft afgesloten
AGENDA
Le coran et la Chair
Datum: woensdag 9 mei
Tijd: 18.00 uur
Locatie: Oudeschans 2 - Amsterdam
Ludovic-Mohamed Zahed (boek rechts) is volop in het nieuws door als eerste Fransman te trouwen met een andere man in een islamitische religieuze ceremonie. In zijn nieuwe boek vertelt hij het verhaal van zijn unieke reis van geloof en liefde.
De 35-jarige Ludovic-Mohamed Zahed is een intellectueel, een expert op gebied van de Koran en een aidsactivist. Hij heeft ook het voorrecht in Frankrijk de eerste man te zijn die in een islamitische huwelijksceremonie met een man in de echt is verbonden. "Ik ben er zeker van dat als de profeet Mohamed nog leefde, hij homoseksuele koppels zou trouwen." zei Zahed vol vertrouwen aan de zender FRANCE 24.
Ludovic - Mohamed Zahed zal op deze avond over zijn werk en ervaring en zijn boek vertelen.
- - - - - - - - - - - - - - - -
Born Different?
Datum: wordt later bekend
Tijd: vanaf 18.00 uur
Locatie: Oudeschans 2 - Amsterdam
Het verhaal van een transgender die gevlucht van Azerbeidjaan naar Turkije en van Turkije naar Nederland. De documentaire wordt in opdracht van Secret Garden gemaakt en straks gepresenteerd, vervolgt door een discussie. Meer over de documentaire wordt later bekend.
One Muslim's fight to marry Islam with homosexuality
Ludovic-Mohamed Zahed (right) has made headlines by becoming the first French man to be married to another man in a Muslim religious ceremony. In his new book, he tells the tale of his unique journey of faith and love.
Ludovic-Mohamed Zahed is an intellectual, an expert on the Koran and an AIDS activist. The 35-year-old also has the distinction of being the first gay man married in a Muslim wedding ceremony in France. "I am sure that if the Prophet Mohamed was still alive, he would marry gay couples," Zahed confidently told FRANCE 24.
His marriage last February, by an imam-in-training in the Parisian suburb of Sevres, has brought Zahed much attention, even if his marriage is not officially recognised by French authorities.
Zahed has made the reconciliation of Islam and homosexuality his life's pursuit. He's fought this battle through his gay rights group, Homosexual Muslims in France (HM2F), and through rigorous academic research.
A student of anthropology and psychology at Paris's prestigious School for Advanced Studies in the Social Sciences, Zahed is currently preparing his doctoral thesis on Islam and homosexuality.
His first book, The Koran and the Flesh (Le Coran et la chair, Editions Max Milo), which hit French bookstores on March 29, promises to further shine a spotlight on this unique man.
A poignant account of the difficulties growing up as a gay Muslim, the book tells Zahed's journey across different continents and of his constant confrontations with bouts of humiliation and personal doubt.
Learning to be a man.
"Homosexuality is not a choice, and it would be crazy to choose to be gay in the socio-cultural environment I grew up in," Zahed writes.
Born in Algeria in 1977, he was the second of three children of a modest family. When he was three years old, the family left their home in the Algerian capital of Algiers and settled in Paris, taking up permanent residence in France and only returning to Algeria for short holidays.
Zahed says he was a shy and effeminate boy, realising at eight years of age that he was "between the two: I'm a bit girl, a bit boy." However, neither his "macho thug" father nor his older brother were willing to accept this dual identity. "I spent my childhood with a father who constantly called me a sissy, a chick, a cry-baby," he writes. And to teach him "to be a man", his brother regularly beat him, once going so far as to break his nose. "He was ashamed of his 'sick' brother," Zahed remembers.
Desperate for answers, the teenager plunged himself in religion and was accepted into a Koranic school in Algeria run by ultra-conservative Salafist Islamists. Back in Algeria, he learned to recite part of the Koran by heart, prayed five times each day and strictly observed the teachers' guidelines.
Mohamed's spiritual desert.
Again, his manners were viewed as too effeminate by his Muslim brothers, who eventually kicked him out of the community. And on 30 January 1995,
as Algeria was mired in civil war, a truck packed with explosives devastated downtown Algiers and killed 42 people. The Armed Islamic Group claimed the attack, an event that proved to be a turning point in Zahed's life.
"That day, I felt an ache in my gut just thinking that, even at the most minimal level, I shared something in common with those people who attacked Algiers," Zahed writes. The attack and his ostracism from the Salafist school signal "the beginning of a long spiritual desert" for the author, who for 15 years "violently rejected Islam."
Back in France at age 21, he confessed his sexual orientation to his family. His mother was inconsolable for several months, but his father's reaction surprised him. "This is the way it is," the once-unbending man declared. "I understand. One must accept.
Despite his break with Islam, the young man still yearned for faith, and turned to Buddhism. "But I realised that misogyny and homophobia were the same everywhere," he told FRANCE 24, and gradually Islam re-conquered him.
"Little by little I started to pray again, and then I went on my first pilgrimage to Mecca, the source of Islam, to reclaim my religion," he said. "I rediscovered an interior peace that I hadn't known since childhood."
In France, the HIV-positive Zehad founded his first NGO, The Children of AIDS, for which he embarked on a year-long trip across the globe. "It helped me realize that I was a good person. I also realised that I could be gay and have a religious practice." He founded his second organisation, HM2F, in January 2010.
"Current Islamic ethics condemns this sexual orientation, but in fact nothing in Islam or the Quran forbids homosexuality," Zahed argued. "Indeed, for centuries, Muslims did not consider homosexuality to be the supreme abomination that they do today."
A restless peace
When it comes to homosexuality and Islam, Zahed is relentless. "There is nothing about homosexuality that 'goes against nature' according to one interpretation of Islam. Quite the opposite," he argues in The Koran and the Flesh. This idea is the battle flag he carries with him every day.
His work with HM2F took him to international destinations, including South Africa, where in 2011 he participated in a conference organised by an association similar to his own. There he met Qiyaammudeen Jantjies-Zahed, who, like him, was a devout Muslim man.
Two months later, in June 2011, Zahed and Jantjies-Zahed decided to get married in South Africa, where gay civil marriages and adoptions by gay couples are legal. The couple decided to settle in France, which does not recognise marriage between two men. Nevertheless, it’s in France where they celebrated their religious union.
Despite labyrinthine administrative procedures that his spouse Jantjies-Zahed must now face in order to remain in France, and despite the threatening emails and phone calls that continue to hound him, Zahed says it is all worth it.
"I have found calm," the smiling man says. "I could die tomorrow. I'm finally at peace."
OPEN LETTER
"Now the emancipation of Muslim gay yet." The headline of an article in the Parool of
April 5. A statement from Bob van Schijndel occasion of the 25th anniversary of the gay monument and the exhibition such an immoderate desire for friendship.
Both deal with emancipation of gay men, lesbians, bisexuals and transgenders. And especially since not every group or individual in the same stage of coming out, recognition, empowerment and whatever all, is.
The west european gay is already more than, say, Muslim gay. And that's what that article. Well this attention, and well aware that many of these differences. However, everyone, every organization?
Three days earlier, was also an article in the newspaper about the draw of the Canal Parade, a spectacular conclusion of the Gay week later, in August, and again for the 16th time.
The draw exclaimed displeasure at particular organizations of lesbians. "It is the consequence of a lottery," said the director of ProGay, Mrs. Hema Laar. In it she seems to be right, in lotteries are always more than verleizers winners. But ............ The Canal Parade is not a lottery. It is a culmination of an important week of activities focused on many important goals. And with more applicants than opportunities for participation. Major organizations get a wildcard, for those organizations ProGay will not run the risk that they are chosen at random. Organizations that are important for the emancipation, acceptance and other beautiful goals. Yet?
ING and ABN AMRO boat boating again presumably along with a Wild Card, because of their essential contribution to the realization of the ProGay policy. And their financial relationships with sail, Sail Amsterdam is because only about three years. And possibly even more such organizations that are important. And participation of Flirttation, and Sin, two boats woman was left to fate, the third Onheelz, had a wildcard. One seems to be enough.
And a Turkish boat with sails, also sufficient. Last year already run a boat with a Jewish, so do not complain further.
Well, still here. A plea for an important group. In Amsterdam limelight for years to an organization the way for Islamic gay, transgender people, lesbians, bisexuals: Secret Garden.
Just from the closets of the Montelbaastoren, their housing, come, they will from their tower the Canal Parade cheerful welcome, wishing that they next year or the year after, (if they still exist because subsidy) given a place by ProGay.
Disappointing? Yes. Rightly? No, given the headline of the article in Parool and especially given the objectives of ProGay, the organization of choice for emancipation etc etc etc.
Moving Pink, www.hooffzaak.nl Marianne van Hooff www.w1f.nl Jan van Goor
Since the U.S. invasion of Iraq in 2003, an average of one gay or lesbian has been killed every week there. a gay weekly average murdered. They died in the hands of militias or were slain by their own family. Anwar and Sarah barely survived their ordeals. For the first time they are speaking about their life - and their flight from Iraq.
In Iraq lurks beside the path of death
Anwar (21)
A day I haven't danced is a day I haven't lived. I can't help it. Some get from alcohol or drugs. If I dance, though, I forget the world. Anwar (1988) studies the fresh flowers on the table of the Cafe Roosendaal. He sighs, fiddling with his Palestinian scarf which on his better days he had dyed purple.
His childhood in the Saddam Hussein's Iraq wasn't difficult. Anwar's father was a journalist with the government newspaper Al Jumhurya, his aunt worked at the Iraqi National Bank and his older brother was with the police. As Batthists, members of the ruling political party, they didn't suffer from food shortages, lack of medicine or other restrictions under which the country was suffering since the imposition of UN sanctions in August 1990. "But I never was able to enjoy that relative wealth," says Anwar, "I was the outcast of the family."
It had to do with his childish fantasies and games. Anwar loved trying on his older sisters' clothes, putting on makeup, and admiring himself in the mirror for hours. "As a seven year old I dreamed that I was Cinderella." But the last thing his father Saleh wanted to see was a little boy caught with painted lips and a colourful blouse. And so morals were taught, time after time, and most of all when the headmaster came to discreetly complain about Anwar's lack of swagger and manliness.
The boy could no longer eat with the rest of the family, his allowance was cut and his brothers and sisters received presents, but not him. "God knows I tried to change, but it didn't work."
"When my cousins came to visit, I was happy. One of them was at the dance school, she was ten years older than me, but she taught me all about oriental dance. I was jealous of her and promised myself that one day I would be a better dancer than she."
When he was 12, Anwar registered at a dance academy. Officially it was a hip hop dance training, the same as his older brother, whose talent in the whole neighborhood was admired. "I was the first male student to study Oriental dance. People thought it strange, but for me, a new life started."
When the 300,000 Americans, Britons, Australians and Polish troops invaded Iraq in March 2003 under the pretext that Saddam Hussein could no longer be left untouched once he possessed weapons of mass destruction, the world of the now fifteen years old Anwar shattered. The dance school was closed. And his father noticed that his belly dancing Cinderella held him up for ridicule, and he locked Anwar up at home for months on end.
Eventually, his favorite aunt convinced Anwar's distraught parents that she might be able to get their perverted child back on the right path. He moved in with her and her husband. "It was at that time that I met Muhammad, a transsexual. With the financial help of the London-based organization "Iragi LGBT", founded by gay Iraqi refugee Ali Hili, Muhammad able to start a refuge for gays and transgenders in a suburb of Baghdad. It was the only place we could go. After the invasion, all pubs and discos frequented by gays were either bombed or closed. And because of the utter lawlessness that prevailed, transsexuals and those looking even slightly gay couldn't be on the streets anymore. Lists began to circulate the names of "perverts to be liquidated." Neighborhoods were being "purified" by the militias, and the first castrated body was found by the trash.
Anwar himself decided to live in the refuge. "There were fifteen of us, first in that house, and then every few months
somewhere else, in order to not arouse suspicion in the neighborhood.
A new house was never hard to find; thousands of homes were empty. Whoever had money, left Iraq immediately after the arrival of the Americans. Some residents took in sewing and embroidery that was sold via an acquaintance, others went to the market, and Muhammad went to central Baghdad every week to get
the money that Ali transferred every week to help us survive. He grew out his beard and kept it - simply a question of safely making it past the checkpoints.
Anwar's voice falters. He rubs the cover of his mobile phone of his cell. Hehe picture of Muhammad, a heavily made-up, plump woman with a too tight-fitting necklace around her neck. Not long after Ayatollah Ali al-Sistani on 15 March 2006 had a fatwa pronounced against gay `s gone. "We found her in the morgue. She was hardly recognizable, with terrible burns all over her body. Later we found out that she was searched at a checkpoint of the Bader Corps, the armed wing of Sistani's Supreme Council of Islamic Revolution. She uncovered her breasts."
"I took her work and spoke with Ali on the money that we are no longer in Baghdad but would pick up in northern Iraq, where you are via the secure airport Americans could come relatively easy route."
"Meanwhile, there were more horror posts. Those who were taken by the Mahdi Militia, others were killed by their families for the honor of the clan to purify. The fear psychosis was total. We felt like rats in a trap. On most days we drank bottles of cough syrup, two, three sometimes.
It was easy to arrive, and the flush was the same as those of alcohol. So we came sleepwalks through the days. "
Anwar has on his finger. Adiba, Saleh, Kadora, Dina, Nahla. They are friends, kill them when they still ventured outside the refuge. He stands up, puts on sunglasses and looks away.
"I'm sorry," he whispers. "You can order a whiskey?"
In February of this year, he said half an hour later, they also took him to graze. Members of the Badr Crops, which since 2006 has been included in the regular police, Anwar intercepted at a checkpoint and took him to the detention of the Ministry of Interior.
For three months he was "questioned" about the perverse network that he would not tell runnen.Veel fell, Ali was with the coordinators of the six shelters that are funded organization in Baghdad agreed that no real name he or she would use self and never meet. "I'll spare you the details. I can not be put how it feels. The gang rape, the pain of electric shocks and the hours are hung upside down, until the blood drips from the nose ... I assure you I have so complaints about medical care".
Once in the cell was Anwer visit from an acquaintance, he toestopte a note. "They will execute me, I'm sure" standing out. Ali from London when geregld that $ 5,000 was paid to a nocturnal prison guard, who then left free. "I am still wondering why God wanted to save me," said Anwar. "Maybe he gave them preferential treatment because I've helped many people. My five fellow detainees, who the other shelters in Baghdad appeared to run, are all executed."
Anwar went into hiding on the flat composite near Baghdad. Hence it was weird northern Iraq and later to Beirut. On April 14 he took a plane to Paris, where he applied for political asylum. "But there was not the slightest framework of the French government. I could stay a while at one of the men of the Egyptian Queen Boat affair, which gave asylum politic. But I did not abuse his hospitality and when I heard that some friends were in the Netherlands, I came here."
Anwar told The Hague in the Netherlands, however, that he does not qualify for protection because his request is running in France. With the help of several international gay organizations is now arranged for him to get shelter in Paris on decision to wait.
By: Catherine Vuylsteke (Belgium)
Stories from the Middle East
Hasanin was born in 1975 in Basra, Iraq. His Sunni, fanatical and strict father was a hardworking man who had no time for the family. He was first married to a housewife who gave birth to only girls, five girls in a row. The father was not happy. Previously fathers buried their newborn daughters alive, because of the shame and fear of damaging the family honor. Today everything is different, but it is in some Muslim countries and cultures still annoying to get a girl. The father wanted a son who would inherit his name and later for the continuity of the family could provide. So he married again, with a very young, cultivated, and freethinking girl in Baghdad, that the age of his youngest daughter. The father had two families, one in Basra and the other in Baghdad and he had time for both free. After a year of marriage the young woman bore a son. The father was very happy with it and he has given him the name Hasanin.
The summer is long in the Middle East and takes about four months. At that time Hasanin to Basra with his father and he spent the summer with his half sisters. With five girls playing and doing fun things, what was the finest Hasanin happened every summer.
By the time he spent with the girls in Basra, he behaved like them and that has changed his life. He wore the clothes of his sisters and arose.
When he was ten years old he began to explore his feelings for men, but he could not talk about it with others and he could do nothing with these feelings, except they suppress and conceal.
In 1994 he went to Amman - Jordan, to fashion designer. He began a study in this direction and worked as a tailor to gain experience. He lived alone in Amman and had more freedom to be themselves. In Amman, he visited the known gay meeting places-like and Al Saha Al Hasjimia Masrah Al Romani, in the middle of town and he has made many friends and so many relationships. His views changed and he now thought differently about himself and he accepted his homosexuality, but he must treat it with care, otherwise it would be his death.
After 5 years of study he received his diploma and he had sufficient experience in the world of couture experience. He went back to Baghdad and shortly after he started his own business. The shop which he opened was in the middle district of Al Jaderia. This was a smart, safe environment frequented by intellectuals and open-minded people.
Because he was good and professional in his work and very nice custom made clothing, he quickly became popular throughout the district and he had many clients.
He had at that time no fixed relationship, but he enjoyed it from everyday life and went with many men.
In the summer of 2002 was in Baghdad held a conference of Islamic countries. The police, military and security services surrounded the whole city, to the dignitaries such as ambassadors and ministers to protect.
In that week Hasanin went with his friends at Al-Rashid Hotel, located in the green zone, a well protected and secure area, and a lounge bar, he met the attaché who represented the state Senegal. They started talking and drinking tea together and there were fun and interesting feelings between the two young men. The attaché invited Hasanin from getting into his room to drink coffee and they made love. The conference lasted a week and Hasanin and the attaché had daily contact with each other. The last day of the conference, the two men exchanged their contact each other and hug and said goodbye, hoping that they would meet each other again soon.
The attaché had not yet left Baghdad or Hasanin was arrested by the secret service.
There are now ten years passed and nobody knows where Hasanin remained. His friends say he was murdered but his body was never found. His father and mother have never tried to find their son, because they believe Saddam Hussein to murder him because he suspected him of espionage.
In Iraq, many homosexuals disappear and nobody knows anything about them. Their families, friends and other loved ones do not dare to look at them, because they are afraid that if something will take, will also disappear and nobody will know what will happen to them.
End of December 2011 Uri Rosenthal wrote Minister of Foreign Affairs in an official report that the Iraqi community in general is opposed to homosexuality, but that Iraq is safe for LHBT'ers. The IRAP, an American human rights organization that is affiliated with Yale University and Human Rights Watch, has written an extensive report on the situation of LHBT'ers in Iraq, where many stories are true and shocking.
Nevertheless, the official report led to undesirable new policy on asylum, on Thursday, March 29 began is now allowing Iraqi asylum seekers to be returned. This policy is based on a faulty political judgment and will eventually be revised.
We live in a world where justice has no place and where the sexual minorities in one way or the other victims of human rights violations.
Historical Novel Gives Voice to Lesbian Muslims.
Samar Habib's "Rughum & Najda," published by Oracle Releasing today, is the first novel to look at lesbian life in the Islamic Golden Age.
Los Angeles, California - "Rughum & Najda" is set in ninth century Baghdad, in the heart of the Islamic Golden Age. The novel, which resurrects the opulent palaces of the Abbasid dynasty with historical precision that can be so real you can smell the incense and taste the food at the Caliph's banquets, is between the two women in the title: Rughum, a devout Muslim woman, who slowly awakens to a passionate love for Najda, a woman versed in the world of magic.
The author is someone who's qualified for this type of work. "I am a historian of Arab history and civilizations, and in my research I focus particularly on the lives of homosexual women in the Middle Ages and antiquity," Habib says.
Some years ago she published a nonfiction book about the subject, but the lack of fictional narrative on the subject stood out to her.
"There has not been to date, a ficto-historical novel dealing with same-sex love among women set during the golden age of Islam," she says, adding that she basis the story "on meticulous research and plausible narratives."
The novel is part of several books planned by the publisher for the year with themes on LGBT Muslim and Arab community, including Rahal Eks' second memoir, "Hussein & the Nomad," which follows the writer's life in Morocco in the 1990s; Ayub Sudiro’s "Tangram," a novel that looks at Indonesian attitudes towards homosexuality; and Afdhere Jama’s "Queer Jihad," which chronicles how LGBT Muslims are raising their voices in their communities.
"We want to make sure this type of literature is available," said Leila Hosseini, who heads the books section of the company.
"It's unfortunate we live in a world where LGBT Muslims are denied their rights, but we believe literature is a good way to change the world."
The book is available through several distributors around the world, including Ingram and Baker & Taylor, and the publisher, which holds worldwide rights, is in the midst of selling other languages.
Information about the book:
Paperback, 244 pages, 9 x 6 x 0.6 inches
Publisher: Oracle Releasing (March 25, 2012)
Language: English
ISBN-10: 0983716110
ISBN-13: 978-0983716112
or more information, contact:
Oracle Releasing
E-mail: [email protected]
Phone: + 1 310 861 1692
- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -
Maarmar Metmati "Tariq Ramadan"
Abdellah Taia "Hartsvrienden"
Perihan Magden "Ali & Ramazan"
Perihan Magden "Twee meisjes"
More books and video's go to: www.vrolijkboekhandel.nu
Poetry
Abu-Nuwas (or Aboe Noewas) al-Hasan ben Hani al-Hakami (756 - 814), also known as Abu-Nuwas, was an Arab poet who is considered the greatest classical Arabic and Persian poet. He was a master in all the standard genres of Arabic poetry. In the tales of "Thousand and One Nights", he is the companion of Caliph Harun al-Rashid.
Abu Nuwas, drawed by Khalil Gibran,
al-Funun 2, no. 1 (Juni 1916)
Once I loved a boy
who loved me, we were so happy
that I never doubted him
when he was away
& vice versa
And if I should happen
to want a tongue-kiss from him
in the middle of a public crowd
he'd do it & no stare
would deter him from
granting my wish
I'm in love with two cup-bearers at once
but particularly with the smaller of them
who runs about without a shirt
& whose curls escape like scorpions
from beneath his cap, who urges me
smiling to drink more & more
who bends close to me in silence
as he pours & I can smell
the perfume he uses in his hair
Son of Sayyar, singing boy
(and to me a star already)
I cannot for the moment think
of anything beautiful as you
My imagination seeks out poems
for you but my tongue falters
as if you were something that had
locked up all my meanings
AGENDA
Le coran et la Chair
Date: Wednesday, May 9
Time: 18.00 h
Location: Oudeschans 2 - Amsterdam
Ludovic-Mohamed Zahed (book right) has made headlines by becoming the first French man to be married to another man in a Muslim religious ceremony. In his new book, he tells the tale of his unique journey of faith and love.
Ludovic-Mohamed Zahed is an intellectual, an expert on the Koran and an AIDS activist. The 35-year-old also has the distinction of being the first gay man married in a Muslim wedding ceremony in France. "I am sure that if the Prophet Mohamed was still alive, he would marry gay couples," Zahed confidently told FRANCE 24.
He will talk about his work and experience and his book.
- - - - - - - - - - - - - - - -
Born Different?
Date will be announced later
Location: Oudeschans 2 - Amsterdam
The story of a transgender who fled from Azerbaijan to Turkey and from Turkey to the Netherlands. The documentary is commissioned by Secret Garden created and presented soon, continues with a discussion. More about documentary will be announced later.
