Oudeschans 2 1011 KX Amsterdam Tel: 020 77 86 120 Mobiel: 06 14 10 84 42 www.stichtingsecretgarden.nl English version below! Just click here!
Nieuw, Nieuw, Nieuw Om
in contact met anderen te komen, vrienden/vriendinnen te vinden, kennissen,
ervaringen, ideeën, inspiraties en vooral plezier met zoveel mogelijk mensen te
delen, heeft Stichting Secret Garden een nieuw forum/chat systeem ontwikkeld,
waar bezoekers zich kunnen aanmelden en hun multimediamateriaal online kunnen
zetten. Open deze link
en meld je nu aan:
http://forum.Stichtingsecretgarden.nl/
Agenda September
Suikerfeest Datum: zaterdag 3
september Tijd: vanaf 23.00
uur Adres: COC Amsterdam, Rozenstraat
14, 1016 NS Amsterdam Thema-avond: In samenwerking met Stg. Vrouwen
aan het Woord organiseren we een thema-avond over HIV/AIDS en SOA's.
Sprekers: vertegenwoordigers van
Stg. Vrouwen aan het Woord en van de GGD Datum: woensdag 14 september
Tijd: 18.00 uur Plaats: Montelbaanstoren,
Oudeschans 2, 1011 KX Amsterdam
Gay Pride 2011: Deelname aan de GroenLinks-boot
Tijdens de Roze zaterdag die dit jaar in Groningen plaatsvond, heeft Rozelinks - een onderdeel van Groen Links - aandacht besteed aan LGBT asielzoekers. De documentaire en brochure die het afgelopen jaar door Stichting Secret Garden aan de commissie van Tweede Kamer waren overhandigd, met het verzoek om de veiligheid van LGBT's binnen asielzoekerscentra te verbeteren, kregen ook de aandacht van Groen Links. Een kleine groep asielzoekers die aan documentaire "Vrij
in Nederland" heeft deelgenomen, heeft de Canal Parade 2011 meegemaakt, want het
thema van Rozelinks dit jaar was LHBT vluchtelingen. Groen Links bedankt dus de
mensen van Secret Garden die meegevaren hebben. Stichting Secret Garden bedankt Rozelinks dat zij dit
probleem op de agenda heeft gezet, want de veiligheid van deze doelgroep is zeer
belangrijk en er moet een oplossing komen om hun situatie te
verbeteren.
Voor meer informatie, kunt u deze links
openen: http://www.uitzendinggemist.nl/ http://www.youtube.com/watch?v=t1QJqIvb8Uw
Uit de kast
Via
Stichting Secret Garden is vader in contact gekomen met een vrouw die een
lesbische zus heeft. Ze hebben met elkaar ervaringen uitgewisseld en daarna werd
de vader uitgenodigd om met een Imam te praten. Het was zeer emotioneel voor
beide partijen, maar volgens ons hebben de vader en zoon nu een betere band met
elkaar en heeft de liefde uiteindelijk
gewonnen.
Deze week hebben we de volgende twee e-mails ontvangen: De eerste email kwam van een 16 jarig Turks
meisje: Hoi, ik ben een meid van 16 jaar van
Turkse afkomst en ik weet mijn hele leven lang al dat ik anders ben! Ik voel me
namelijk erg aangetrokken tot meiden, vrouwen en thuis kan ik er helaas niet
over praten want mijn achtergrond is islamitisch! Ik vecht al mijn hele leven
lang tegen m'n geaardheid en om aan mensen niet te laten merken dat ik anders
ben! Maar door mijn gevoelens te onderdrukken weet ik dat ik nooit gelukkig zal
worden! Ik heb op vele site's rondgesnuffeld en met deskundigen anoniem
gepraat. Ze zeggen ga naar het COC een speciale organisatie maar waar in
xxxxxx is dat dan precies? Ik ben erg slecht
in het vinden van
adressen! Ik heb echt van alles geprobeerd om
zoveel mogelijk hetero te worden, ik ben me bijvoorbeeld in mijn geloof gaan
verdiepen, heb mijn gevoelens voor meisjes genegeerd, maar NEE! mijn gevoelens
gaan maar niet weg! Dus er is maar een oplossing en dat is mezelf accepteren!
Maar hoe? Ik ben bang dat mijn omgeving het niet zou accepteren en dat ze me
raar aan gaan kijken. Groetjes, een hopeloze
meid De tweede e-mail is van een Turkse jongen:
Hallo, Ik heb afgelopen vrijdag aan mijn moeder
verteld dat ik gay ben. Zelf ben ik van Turkse komaf en ik ben 23 jaar. Ze kan
niet begrijpen dat ik op jongens val. Ik heb daarom moeite om er met haar over
te praten. Zij verwacht van mij een kind en een vrouw waarmee ik ga trouwen.. Ik
heb hier open en eerlijk over gepraat met mijn moeder, maar toch wil ze dit niet
begrijpen. Mijn vader weet er niets van en moet er ook niets van weten, want dan
zou dat het einde van mijn leven zijn.
Ik zou graag hulp van jullie willen
hebben. Mijn moeder is van plan om met mij naar
een psychiater te gaan en wil proberen mij hetero te maken.
Wat kan ik nu het beste doen?
U bent de eerste instelling waar ik om
advies vraag. Ik hoop dat ik daarom ook gepaste
informatie kan krijgen en of hulp met dit onderwerp. Af en toe heb ik het echt
moeilijk.. Graag tot
horens. Groetjes, xxxxxx Seksualiteit binnen de moslimgemeenschap is
onbespreekbaar. Ouders verwachten zeker niet dat hun kind op iemand van
hetzelfde geslacht valt, het is helaas niet vanzelfsprekend. Maar dat betekent
niet dat alle ouders negatief zullen
reageren. Het belangrijkst is dat je eerlijk aan je ouders verteld wie jij in werkelijkheid bent en wat jij voelt. Het gaat hen om jouw geluk en ze zullen misschien heel boos reageren, maar gun ze en jezelf wat tijd om de situatie goed te kunnen begrijpen en verwerken en omdat ze van je houden komt alles goed.
Het leven van een cartoonist. Daryoush Korosh uit Iran Sinds ik kind was vertelde iedereen in het gezin me dat
homoseksualiteit een schending van de hoogste wil van God is en dat de islam
zegt dat wie sodomie (liwat) pleegt een duivel en ziek is en naar de hel zal
gaan. Maar ik vraag me af waarom ik geen vrijheid mag hebben? Waarom moet ik
geëxecuteerd worden? Het Iraanse regime was boos over mijn activiteiten op het internet
en filterde mijn weblog en probeerde om mij te arresteren en ik ben toen uit
Iran ontsnapt. AIDA Nederland steunt vervolgde en gevluchte
kunstenaars. Deze stichting ondersteunt mij en publiceerde in een artikel van 30
mei een aantal van mijn cartoons, waaronder cartoons over homo
mensenrechten.
Ik ben eindelijk
gelukkig! Het verhaal van
Lena uit Azerbeidszjan Afgelopen maand heeft Stichting Secret Garden een film
vertoond over transgenders en transseksuelen. Daarbij was Lena uitgenodigd om
deel te nemen aan de paneldiscussie. Zij voelt zich prettig in haar situatie van
zowel man als vrouw zijn en wil geen sekseveranderende operatie
ondergaan. Lena, geboren als vrouw in een mannenlichaam, komt uit
Azerbeidszjan. Daar was de situatie onhoudbaar voor haar, hieronder vertelt zij
haar verhaal. Vanwege mijn seksualiteit had ik veel problemen in mijn
land. Op de TV werd beweerd dat alles vrij was qua seksualiteit, maar
ondertussen stond er wel 5 jaar celstraf op het je uiten als transgender, homo,
lesbo. Ik ben op de TV geweest waar ik mijn verhaal heb gedaan en daarna werd ik
regelmatig (ook door de politie) in elkaar geslagen. Het seksueel afwijkend
gedrag geeft altijd problemen in Azerbeidzjan. Ik ben ooit aangehouden en 20
dagen vastgezet, zonder opgaaf van redenen. Toen ik vrij kwam ben ik
onmiddellijk gevlucht naar Istanboel, maar daar werden de problemen na 10 jaar
nog groter. Alle transgenders werden gechanteerd, kregen geen baan en werden
zelfs gedood. Dit is voor mij de reden geweest om te vluchten naar
Nederland. Jammer dat ook hier in het AZC (asielzoekers centrum),
misschien moet ik wel zeggen AZC's, er veel problemen optraden. Ik heb in het
eerste jaar eigenlijk alleen maar opgesloten gezeten in mijn kamer door de
provocatie van mensen. Ik heb in de 2e fase in mijn eigen taal aan
mensen uitgelegd wat discriminatie van homoseksualiteit en genderisme
is. Regelmatig heb ik het aangegeven bij het COA dat er door,
vooral 3 Iraanse, vrouwen werd gespuugd naar mij, op mijn ramen en deur gebonkt,
maar ik kreeg geen gehoor bij het COA. Dit verhoogde de psychische druk enorm, ik mocht/kon niet
op normale tijden douchen, want bij de mannen was het niet veilig voor mij, en
de vrouwen wezen mij af omdat zij vonden dat ik een man was. Dus de enige
mogelijkheid was midden in de nacht te douchen en hopen dat ik niemand zou
tegenkomen. Ik heb het gevoel dat transgenders en homo's niet gezien
worden door het COA. Natuurlijk ga ik naar school om de taal te leren, maar
vaak kan ik mij niet concentreren. Het dubbele is dat mannen wel met me willen slapen, dan
ben ik niet haram, maar zodra zij hun genot hebben gehad en de kamer uit zijn
ben ik weer haram. (verboden volgens de Islamitische
voorschriften) Ik ben in vier verschillende AZC's geweest en natuurlijk
heb ik regelmatig goed naar mezelf gekeken. Er leven gelukkig ook veel Armeniërs
die het accepteren dat ik transgender ben. Op de schaal van 12 zijn er 10 die
zeggen goed en 2 die het niet goed vinden. Ik probeer mensen altijd duidelijk te maken dat het
genetisch bepaald is. Ondanks dat zijn er nog veel mensen die niet eens uit
hetzelfde glas willen drinken waar ik uit drink. Ook al wordt het met kokend
water afgewassen. Nu ben ik 1 ½ jaar in Nederland en ik doe echt mijn best
om mij aan te passen. Het eerste jaar zat ik echt totaal geïsoleerd en leefde
vooral op slaapmiddelen. Dat is toch niet gezond. Emir, (Stichting Secret Garden) was de eerste die echt
naar mij luisterde en mij hielp. In Almelo werd er alleen geluisterd naar de 3
Iraanse vrouwen en niet naar mij. Er werd mij wel steeds een huis beloofd in Almelo of
directe omgeving en toen werd ik weer overgeplaatst naar Borne, waar ik
eindelijk echt werd geholpen. Nu slaap ik in een huis in de Bijlmer, maar ik
merk nog steeds dat contacten met andere mensen problemen opleveren. Met homo's, van
welke afkomst ook, zijn er absoluut geen problemen maar anderen accepteren mij
niet. Ik ben juist gevlucht uit mijn land om vrij te kunnen zijn en ik hoop met
hulp van Secret Garden deze vrijheid hier te kunnen krijgen.
De Stichting Secret Garden heeft contact opgenomen met
Roze in Blauw van de politie (Bureau IJ-tunnel) om aangifte te doen van de
bedreigingen die Lena binnen de AZC's en later ook daarbuiten heeft
gehad. Roze in Blauw heeft Lena geholpen en zij heeft nu een
eigen woning in Amsterdam en probeert een weg te vinden om haar leven zo te
kunnen leiden zoals zij dat wil. (Door: Aad Dunnewind)
Poëzie Slaap in mijn armen (Door: MH) Naar wat anders zal mijn hart verlangen als jij van mij
houdt? En welke pijn zal ik voelen als jij er voor kiest mij te
verlaten? Ik hang aan jou, als een bloem in jouw
haar Of een henna-tatoeage op jouw arm, oh Shahriyar Door mijn liefde voor jou werd ik steeds
gekker Mijn ogen staren slapeloos, leeg naar de
muur Ik zweer dat ik niemand heb, waar ook ter
wereld, Buiten jou Oh Shahriyar, In Godsnaam, weet dat alles in jouw handen
ligt, Zonder jouw liefde is mijn leven leeg en
bitter Ik verlangde al naar jou vóórdat jij van mij
hield Ik stond voor jouw deur en het wachten duurde
lang Oh Shahriyar, Zonder jou ben ik een in de knop gebroken
bloem Die in de goot tussen de stegen is
gegooid Jij bent de liefde en degene die mij de liefde leerde
kennen En weet: liefde is een strijd, maar wij zijn de
winnaars Mijn liefste Shahriyar, ik beloof dat ik jou niet zal
bedriegen Kom en slaap in mijn armen met je hoofd op mijn
liefderijke borst Vlak voordat ik doodga Zal mijn vertrekkende ziel naar jou toe
vliegen Hier is mijn hand, leg jouw hart hier
in En zeg doorlopend dat het voor mij
is.
De strijd van Sarah. In 1983 werd in Irak een baby geboren. Een jongetje dat
in de warmte van zijn familie opgeroeide. Hij kreeg veel liefde van alle
familieleden en vooral van de moeder kreeg hij meer liefde en aandacht, zij
verwende hem heel veel en hij werd als een meisje
behandeld. Op zijn zesde moest hij naar school, een jongensschool en
daar werd hij gezien als een raar jongetje die anders dan de anderen was. Hij
werd gepest en buitengesloten, hij mocht niet met jongens spelen en iedere dag
hoorde hij dat hij een meisje was. Hier volgt haar verhaal. Omdat zijn moeder docente was, liet zij hem overplaatsen
naar een andere, gemengde school, met jongens en meisjes. Hij kreeg op die
school ook les van zijn moeder. De verandering in zijn situatie was niet echt
groot, maar toch kon hij nu met een paar buurtmeisje vriendschap sluiten en met
hen spelen. Hij analyseerde op die leeftijd nog niet alles wat hij meemaakte, op
school en/of op straat, maar zijn leven was anders, zei hij. Ik huilde toen
veel, want ik begreep niet waarom de jongens me zo slecht behandelden, maar als
ik thuis was, samen met mijn moeder, dan was het beter en
leuk. Toen ik ongeveer twaalf jaar oud was, begon mijn lichaam
te veranderen. Ik kreeg hier en daar haargroei en ik ontdekte toen ook hele andere
prettige gevoelens als ik bijvoorbeeld met een jongen praatte. Mijn borsten
werden groot en zichtbaar en dat vond ik toen toch heel leuk, maar het was niet
fijn, want ik moest de borsten van mijn moeder verbergen, de familie mocht er
niet achter komen dat ik borsten had. Ik had al genoeg problemen op straat en op
school en ik wilde niet dat de situatie nog erger werd.
Mijn moeder hielp me toen en ze heeft mij mijn situatie
uitgelegd. In de familie is ook de sfeer veranderd, want ik was niet het kind
dat ik hoorde te zijn en hele familie begon me anders te
behandelen. Rond die leeftijd begon ik ook naar jongens te kijken en
te fantaseren, ik kreeg er erecties van en dat was zo fijn! Maar ik was zo bang
om erover te praten of het aan iemand te vertellen, zelfs aan mijn moeder kon ik
het toen niet. Een jaar of drie later begonnen mensen mij homo te
noemen. Ik voelde mij toen geen jongen meer, ik heb mij nooit een homo gevoeld
en ik was dus geen homo. Ik heb me altijd een meisje gevoeld en ik gedraag mij
ook zo, maar door mijn uiterlijk kunnen mensen op straat het verschil helaas
niet zien. Later werd ik met de harde waarheid geconfronteerd, het
feit dat ik anders ben in een land waar anders zijn niet mogelijk is. Ik moest
de hele tijd strijden tegen de hele gemeenschap die naar mij keek als zondaar,
maar ik heb het niet zelf gedaan. God heeft mij zo gemaakt, waarom kreeg ik de
schuld en werd ik zo slecht behandeld? Op een bepaalde leeftijd verwachte de familie van mij dat
ik verplichtingen moest gaan vervullen, trouwen en kinderen krijgen en opvoeden
en me als een man gaan gedragen en dat was ik niet en dat ben ik ook niet. Ik
ben een vrouw en ik denk en leef als een vrouw. Irak is geen veilige plek voor
mij zei mijn moeder tegen mij. Ik moet ergens naar toe gaan immigreren, waar ik
veilig en gelukkig kan worden. Europa was mijn doel, daar word ik beter behandeld zei ik
tegen mijzelf, maar waar precies en hoe moest ik Europa bereiken? Ik heb alles
kunnen regelen, maar het is zeker niet makkelijk
geweest. Ik ben naar Nederland gekomen en heb een asielaanvraag
ingediend. Na een wachttijd kreeg ik dan toch een verblijfsvergunning om in
Nederland te kunnen blijven leven en wonen. Ik werd benaderd om mee te doen aan
een documentaire "Silent Stories"
die over vluchtelingen gaat en ik heb inderdaad deel genomen en mijn verhaal
gedaan. In Europa zijn en blijven leven betekent veel voor mij!
Want ik ben nu vrij en kan vooral de persoon zijn die ik graag wil zijn, het is
gegaan zoals ik wenste. Ik heb mij aangemeld bij de afdeling genderdysfory van
het VU Medische Centrum, waar ik de nodige informatie over het veranderen naar
het vrouwelijke geslacht heb gekregen. Ik neem op dit moment hormonen die mijn
lichaam kunnen voorbereiden voor de grote operatie.
Binnenkort heb ik een afspraak met de specialist die mij
over de operatie gaat inlichten en misschien word ik aan het eind van dit jaar
eindelijk een mooie vrouw en dan kan ik verder met mijn leven gaan. Ik zal een
nieuw lichaam krijgen, maar dat betekent niet voor mij dat alles makkelijker
gaat worden, nee helemaal niet. Volgens mij zullen er veel andere problemen
kunnen ontstaan door het feit dat ik nu een vrouw ben, mensen zullen hierop
vreemd reageren, zo van "oh.. dat is een transseksueel, hij was een man en nu is
hij een vrouw geworden".
Ik heb mij altijd sterk gevoelt en nu voel ik mij nog
sterker. Wat ik meegemaakt heb is niet niets, familie, vrienden, gemeenschap
waren tegen degene die ik graag wil zijn maar het is mij gelukt om Sarah te zijn
en ik zal zeker tegen alle vooroordelen vechten, omdat ik geluk en vrijheid wil
voelen en dat gaat mij zeker lukken.
In Sarah's leven is iets onverwacht gebeurd. Via
landgenoten zijn familieleden erachter gekomen dat Sarah een transseksuele vrouw
is geworden. Ze vinden dat zij de eer van familie heeft beschadigd en gestraft
moet worden. Ze hebben een Fatwa
uitgesproken: Sarah moet vermoord worden en haar dood is Halal, want God bracht
haar op aarde als een man en ze heeft zich in een vrouw veranderd. Ze stuurden
haar broer achter haar aan. De wereld is heel klein, want haar broer is in
Nederland en het is hem gelukt om in contact met haar te komen.
Maar in het leven gebeuren allerlei onverwachte dingen.
De broer die met het bevel naar Nederland is gekomen om zijn broer te vermoorden
die nu zus is, blijkt zelf homo te zijn. Door wat Sarah binnen haar familie heeft teweeggebracht,
kon hij niet ook over zijn gevoelens vertellen. De broer zei: "twee homo's in de familie is te veel voor
mijn ouders en bovendien had Sarah het niet makkelijk in Irak, daarom kon ik
niet ook mijn eigen seksuele geaardheid beleven. Ik kon het niet en ik wilde het
niet, want ik wilde niet mijn ouders teleurstellen". Hij heeft het nu wel tegen Sarah gezegd en nu steunen ze
elkaar en hun band en respect voor elkaars gevoelens zijn sterker geworden.
Sarah mag degene zijn die zij graag wil zijn en de broer ook. Hij moet nog leren
hoe hij met zijn gevoelens moet omgaan. Een proces dat wilskracht, energie, tijd
en psychische ondersteuning nodig heeft om zichzelf te kunnen accepteren.
English version by: Crispain Smith Stichting Secret Garden Oudeschans 2 1011 KX Amsterdam Tel: 020 77 86 120 Mobiel: 06 14 10 84 42 New, New, New In order to let you get in touch with others, meet new friends, and especially to share your experiences, ideas, inspirations and fun with as many people as possible, the Secret Garden has developed a new forum/chat system, where registered visitors can put their multimedia material online. Open this link and sign up now: http://forum.Stichtingsecretgarden.nl/ Agenda for September Eid al Fitr Date: Saturday, September 3 Time: from 23:00 Address: COC, Rozenstraat 14, 1016 NS Amsterdam Theme night: In collaboration with “Women Speak”, we are organizing a theme night on HIV / AIDS and STDs. Speakers: Representatives of “Women Speak”, and of the GGD Date: Wednesday, September 14 Time: 18.00 Location: Montelbaanstoren, Oudeschans 2, 1011 KX Amsterdam Thank you so much for your participation in the GroenLinks (Green Party) Canal Parade boat
During this year’s Roze Zaterdag (Pink Saturday) in Groningen, Rozelinks (Pink Left) - a part of GroenLinks (the Dutch Green Party) - focused their attention on LGBT asylum seekers. The documentary and brochure which the Secret Garden sent last year to a parliamentary committee, with the request for an improvement of the safety of LGBT people in asylum seekers centres, received special attention from GroenLinks. A small group of asylum seekers who participated in the documentary "Free in the Netherlands" also participated in the Canal Parade 2011, because the theme of this year for the Rozelinks boat was LGBT refugees. GroenLinks thanks these participants from the Secret Garden. The Secret Garden thanks Rozelinks for putting this issue on their agenda, as the safety of this group is very important, and solutions for their situation must be a found. For more information, you can access these links: http://www.uitzendinggemist.nl/ http://www.youtube.com/watch?v=t1QJqIvb8Uw
Out of the closet
Increasingly we are told, often by e-mail, that LGBT people in one way or another try to speak with their parents about their feelings. Being honest with one’s parents and facing the issue head on is a big and positive step. Of course parents do not always react positively or dance with joy at the news that their child is gay or lesbian, but sometimes it’s not so bad and they do their best to try to understand their child’s feelings, such as with a father who called us to learn more about homosexuality, because his son had come out of the closet and he did not know how to handle the situation. The father said he loved his son very much and that he did not want to lose him. Through the Secret Garden the father came into contact with a woman who has a lesbian sister. They shared their experiences with each other, and then the father was invited to talk with an imam. It was very emotional for both parties, but we think that now the father and son have a better relationship with each other - and that love conquered over all. This week we received the following two e-mails: The first email came from a 16-year-old Turkish girl: Hi, I am a 16-year-old girl of Turkish descent and I’ve known my whole life that I was different! I feel very attracted to girls and women, but unfortunately I cannot talk about it at home because my background is Muslim! I’ve been fighting my whole life against my nature and to not let people know that I'm different! But if I suppress my feelings, I know I will never be happy! I’ve looked around many different websites and talked with experts anonymously. They say I should go to a special organization, the COC in XXXXXXXX, but where is that exactly? I'm very bad at finding addresses! I've really tried everything possible to become heterosexual, I’ve tried to go deeper into my faith, for example, and I’ve tried ignoring my feelings for girls, but NO! my feelings will not go away! So there is only one solution and that is to accept myself! But how? I'm afraid my family and friends would not accept me and would treat me differently. Greetings, a hopeless girl Second email came from a 23year-old Turkish boy Hello, Last Friday I told my mother that I'm gay. I myself am of Turkish descent and am 23 years old. She cannot understand why I like other men. So I am having trouble speaking with her about it. She expects from me a child and a wife with whom I will get married. I have talked about it openly and honestly with my mother, but she refuses to understand. My father doesn’t know anything about this, and can’t know, because then it would mean the end of my life. I would like to have your help. My mother is planning to take me to a psychiatrist to try to make me straight. What can I do now? You’re the first place I’ve asked for advice. That's why I hope I can get appropriate information and/or assistance with this issue. I am finding this now and then really difficult. Looking forward to hearing from you. Greetings, XXXXXXXX Sexuality within the Muslim community is not spoken about. Parents certainly do not expect their child to be attracted to someone of the same sex is, it is unfortunately not self-evident. But that does not mean that all parents will react negatively. I'm finally happy! The story of Lena from Azerbaijan
The Secret Garden showed a film last month about transgenders and transsexuals. Lena was invited to participate in the panel discussion that followed. She is comfortable being both a man and a woman, and does not want sex change surgery. Lena, born a woman in a man's body, comes from Azerbaijan. The situation there was untenable for her. She tells her story below. “Because of my sexuality, I had many problems in my country. It was claimed on TV that everything was free in terms of sexuality, but meanwhile there was a five-year prison sentence if you came out as transgender, gay, or lesbian. I have been on TV where I told my story and after that I was regularly beaten up, even by the police. Sexually “deviant” behaviour has always caused problems in Azerbaijan. I was once arrested and held for 20 days without explanation. When I was released I immediately fled to Istanbul, but there the problems became even worse after 10 years. All transgenders were blackmailed, couldn’t find a job, and were even sometimes killed. These were the reasons for me flee to the Netherlands. “Unfortunately, even here in the AZC (asylum seekers centre), perhaps I should say AZC's, I experienced many problems. I spent the first year essentially just locked up in my room because of the threatening behaviour of others. “In the second phase [of my time there] I tried to explain to people, in my own language, what discrimination on the basis of homosexuality and gender is. “I frequently complained to the COA [the Centraal Orgaan opvang Asielzoekers, or the Central Agency for the Reception of Asylum Seekers], that I was being harassed, primarily by 3 Iranian women, who spat at me and banged on my door and windows, but the COA would not give me a hearing. “This increased the psychological pressure on me, I could not shower at normal times, because with the men I was not safe, and the women refused to let me because they thought that I was a man. So the only option was to shower in the middle of the night and hope that I didn’t run into anybody. “I feel that gay men and transgendered people are not recognized by the COA. “Of course I go to school to learn the language, but I frequently cannot concentrate. “The paradox is that men do like to sleep with me, and at that point I'm not “haram” (“unclean”), but once they have had their pleasure and left the room, I become “haram” again (which is prohibited under Islamic law). “I have been in four different AZC’s and of course I’ve regularly taken a good look at myself. And thankfully there were also many Armenians there who accepted that I'm transgender. Of the 12 there were 10 who were fine with it and 2 who had a difficult time with it. “I try to always make people understand that it is genetically determined. Despite that there were many people who refused to drink out of the same glass as me. What’s more, they would wash the glasses I used with boiling hot water. “Now I have been in the Netherlands for 1 ½ years and I am doing my best to adapt. The first year I was really totally isolated and lived mainly on sleeping pills. That's not healthy. “Emir (from the Secret Garden) was the first person who really listened to me and helped me. In Almelo [at the AZC] they only listened to three Iranian women - not me. “I was always promised a house in Almelo, or nearby, and then I was transferred back to Borne, where I finally really received help. Now I am sleeping in a house in the Bijlmer, but I notice that contact with other people still cause problems. With gay men, of whatever origin, there are absolutely no problems, but others still don’t accept me. I fled from my country to be free and I hope with the help of the Secret Garden that I can find that freedom here.” The Secret Garden contacted the “Roze in Blauw” [the gay network in the police], at the IJ-tunnel bureau, to report both the threats that Lena received in the AZC and that she later experienced elsewhere. “Roze in Blauw” helped Lena, and she now has her own house in Amsterdam and is finding a way to be able to lead her life as she wants The life of a cartoonist. Daryoush Korosh from Iran
Since I was a child everyone in the family told me that homosexuality is a violation of the highest will of God and that Islam says that whoever commits sodomy (liwat) is a devil and sick would go to hell. But I wonder why I should have no freedom? Why should I be executed? I lived with my homosexual feelings in secret and I was scared. I had a terrible life in Iran and was threatened with execution by the Iranian people and the Iranian regime. When I became an adult I wanted the freedom to live my sexuality, but the fear crippled me. I could only enjoy my relationships and loves in secret. We had a number of secret gay parties and most of our time had to communicate discreetly. I had a boyfriend, but in secret. We could not appear together in public or tell others about it and we decided together to get married in secret. I tried to fight for freedom and LGBT rights by designing cartoons and taking photographs of LGBT activities. In Iran, all references to LGBT people on the Internet are filtered and blocked, and Iranian LGBT people have no access to the Global Village. I continued my activities by writing a blog for the LGBT community under http://Greenlog.blogfa.com. The Iranian regime was angry about my activities on the Internet, filtered my blog and tried to arrest me - and then I escaped from Iran. It was in a word terrible, and as I see the situation, there is no freedom in Iran for gay men, it is very unsafe, not only because of the Iranian regime, but also because of the Iranian people. Homosexuality is a crime that is punishable by imprisonment, corporal punishment, or in some cases of sodomy, even with the execution of the accused. It is illegal under the laws of the theocratic Islamic government of this country. Any kind of sexual activity outside heterosexual marriage is prohibited. Gay men often experience stricter enforcement actions under the law than lesbians. In 2007, the Iranian President Mahmoud Ahmadinejad said in a speech at Columbia University that homosexuality does not exist in Iran, and he said in an interview with Larry King of CNN, that, compared to American society, there were not many gay men in Iran, and that it has been a crime in Iran for 70 years ago. In October 2010 I came to the Netherlands. England was actually my destination, I thought I was on my way there, but I arrived in the Netherlands and asked for asylum here. I received a negative decision by the IND and I appealed against that decision. But the date for handling of my case has been postponed and I need to go to Amnesty International again for a number of medical checkups, commissioned by the judge. After the negative decision from the IND, the Volkskrant published on April 4, 2011 an article, and then shortly afterwards another article, supporting me. Two parties in the Dutch parliament supported me with letters to the parliament, such as Hans Spekman of the Labour Party in letters of 14 April and 14 June and Tofik Dibi of GroenLinks in a letter dated 6 April. The Secret Garden really helped me and supported me in my process and has been following my case. I love art and most of the time I try keep busy with art. I study art at university, I try to express my objections to the Iranian regime and the need for freedom for LGBT people in Iran through artworks, and I create political cartoons on LGBT rights and the Iranian “Green” protest movement. I share my cartoons with my friends and put them on my blog for use by anyone. With the help of Emir Belatoui at the Secret Garden, I had an exhibition at the COC on May 7 during the “Layali al Shark” party. I am trying to continue my activities as an artist and, through cartoons about gays, lesbians, bisexuals and transgenders, to do more for LGBT human rights. AIDA Netherlands supports persecuted and refugee artists. This organization is supporting me and published in an article on May 30 with some of my cartoons, including cartoons about gay rights. By clicking on the link below you can find this article: http://aidanederland.nl/wordpress/archief/themas/iraanse-cartoonist-niet-welkom-in-nederland/
Poetry Sleep in My Embrace by M.H What will my heart gain if you love me? And what hurt will come to my soul if you choose to leave? As a flower on your hair, if you hang me Or a henna tattoo on your arm, oh Shahriyar My craziness drove me crazy because of what love for you has done to me My eyes stared blankly at the wall, sleeplessly I vow that I have none other except you Across the roads and all the lands Oh Shahriyar In the name of God you have to know that I am in your hands And without your love my life is bitterness I started longing for you before your love for me I stood in your door and the waiting took me long Oh Shahriyar Without you I am a broken flower Thrown in the gutter between the alleys You are the love and the one who taught me love And love is a battle, and we are the victory My darling, Shahriyar, I promise not to betray you Come and sleep in my embrace and on my tender chest Even if I am about to die, My departing soul will fly to you This is my hand: put your heart in it and say it is yours and keep repeating it
De strijd van Sarah.
The struggle of Sarah from Iraq In 1983, a baby was born in Iraq. A boy that grew up in the warmth of his family. He received a lot of love from all of his family members, especially his mother, who gave him even more love and attention and spoiled him frequently and treated him like a girl. At age six he had to go to school, a boys' school, and was seen there as a strange boy who was different from the others. He was bullied and excluded, he could not play with the other boys, and every day he heard that he was a girl. Here is her story. Because his mother was a teacher, she let him transfer to a different, mixed school, with boys and girls. He was also taught by his mother at that school. The change in his situation was not very big, but he could now befriend and play with a few neighbourhood girls. He didn’t analyze everything at that age that he experienced, at school or in his neighbourhood, but his life was different, he said. “I was always crying, because I did not understand why the other boys treated me so badly, but when I was home with my mother, it was better and nicer. “When I was about twelve years old, my body started to change. I got hair here and there and then discovered that I also got pleasant feelings, such as when I talked with a boy. My breasts became larger and visible, which I found very nice, but it wasn’t, because my mother said I had to hide my breasts - the family could not find out that I had breasts. I had enough problems in my neighbourhood and at school and I did not want the situation to get even worse. “My mother helped me then and she explained my situation. But in my family the atmosphere began to change, because I wasn’t the child I was supposed to be, and everyone started to treat me differently. “At around the same time I started looking at and fantasizing about boys, I got erections from that and it was so good! But I was so afraid to talk about it or to tell anyone, I couldn’t even tell my mother about it then. About three years later, people started to call me gay. I didn’t feel like a boy anymore at that point, I never felt gay, so I was therefore not gay. I always felt like a girl and carried myself as one, but because of my appearance people on the street unfortunately couldn’t see that. “Later I had to confront the hard truth, the fact that I was different in a country where difference was not possible. I had to constantly struggle against the whole community that looked at me as a sinner, even though I hadn’t done anything. God had made me this way, so why was I blamed and treated so badly? “At a certain point my family expected me to fulfil my obligations to marry and have and raise children, and to start behaving like a man - but I was not and am not one. I am a woman and I think and live as a woman. Iraq is not a safe place for me, my mother told me. I had to go immigrate somewhere where I could be safe and happy. “Europe was my goal, because I would be treated better there, I said to myself, but where exactly and how would I get there? I was able to arrange everything, but it's certainly not been easy. “I came to the Netherlands and have applied for asylum. After a while I received a residence permit to live and work in the Netherlands. I was approached and asked to participate in the documentary "Silent Stories" about refugees, and I actually did and told my story. “To be and to live in Europe means a lot to me! For I am now free and especially can be the person who I want to be - it has gone as I had hope it would. I registered at the Genderdysfory Department of the VU University Medical Centre where I received the necessary information about changing to the female gender. I am currently taking hormones to prepare my body for the big operation. “I have an appointment soon with the specialist who will explain everything to me about the surgery, and maybe by the end of this year I will finally be a beautiful woman and can go on with my life. I will get a new body, but that does not mean that everything will be easier for me; no, not at all. I think there will be many other problems arising from the fact that I am a woman; people will react strangely, like "oh .. that is a transsexual, he was a man and now he has become a woman.” “I have always felt strong and now I feel even stronger. What I have experienced is not nothing - family, friends and my community were against the person I want to become - but I have managed to be Sarah, and I will definitely fight against all prejudices, because I want to feel freedom and happiness, and will definitely happen.”
In Sarah's life, something unexpected happened. Through fellow countrymen her family learned that Sarah has become a transsexual woman. They think that she damaged the family’s honour and should be punished. They pronounced a “Fatwa” [order]: Sarah should be killed and her death would be Halal [permissible] because God brought her to earth as a man and she has changed into a woman. They sent her brother to find her. The world is very small, because her brother was able to come to the Netherlands and actually managed to get in touch with her. But all sorts of unexpected things happen in life. The brother who came to the Netherlands with the order to kill his brother, who is now his sister, turned out himself to be gay. Because of the impact of Sarah situation in her family, he could never talk about his own feelings. The brother said, "Two gay men in the family would be too much for my parents and what’s more, Sarah didn’t have an easy time in Iraq, so I therefore could not even experience my own sexual orientation. I could not and I did not want to, because I did not want to disappoint my parents.” He's now told Sarah, and now they support each other and their relationship and respect for each other’s feelings are stronger. Sarah can be who she wants to be, and so can her brother. He still needs to learn how to deal with his own feelings. A process that needs will, energy, time and psychological support, so he can learn to accept himself. |